Venčanje manekenke i voditeljke Danijele Dimitrovske sa dugogodišnjim partnerom Jevremom Kosnićem, održano 27. januara u jednoj beogradskoj crkvi, juče je bilo jedna od glavnih vesti iz oblasti šoubiznisa. Danijela je, kao i uvek, plenila prirodnom lepotom, a javnost je oduševila modnim izborom za najvažniji dan u životu svake žene.
Manekenka je za venčanje u crkvi odabrala elegantnu belu haljinu koju je dizajnirala Viktorija Bekam, preko koje je imala beli kaput. Međutim, jedan detalj u Danijelinom stajlingu privukao je najveću pažnju i izazvao brojne komentare i pitanja. Reč je o marami koju je manekenka i voditeljka nosila tokom crkvenog obreda venčanja.
Pomenuta marama na glavi za mnoge bila povod za brojna pitanja: da li je pokrivanje glave u crkvi obavezno i šta ono zapravo znači? Da li je nošenje marame obavezno u Pravoslavnoj crkvi?
Mišljenje i objašnjenje Danijelinog poteza dao je i teolog. Prema tumačenju teologa, nošenje marame u Pravoslavnoj crkvi nije obavezno, niti propisano ikakvim kanonima. To je zapravo drevna crkvena praksa za koju se danas mnoge žene odlučuju da primenjuju. Nošenjem marame iskazuje se pobožnost i poštovanje prema svetinji.
Teolog Aleksandar Đurđević objašnjava da je ovaj običaj potekao iz reči apostola Pavla iz Prve poslanice Korinćanima, u kojoj se govori o pokrivanju glave tokom molitve. Ipak, on ponavlja da pokrivanje glave nije merilo vere.
„Nošenje marame je lični duhovni izbor. Žene koje nose maramu ne treba da osuđuju one koje je ne nose, niti obrnuto. Suština vere je ljubav, a ne međusobno prosuđivanje“, objašnjava Đurđević.
Šta o nošenju marame na glavi piše u Svetom pismu?
Koreni ovog običaja nalaze se u Prvoj poslanici apostola Pavla Korinćanima, gde se kaže:
„Svaka žena koja se gologlava moli Bogu ili prorokuje, sramoti glavu svoju; jer je jedno isto kao da je ošišana“ (I Kor. 11, 5–6).
Nekoliko stihova kasnije apostol Pavle dodaje:
„Sami u sebi sudite: je li lepo da se žena gologlava moli Bogu?“ (I Kor. 11, 13).
U antičkom društvu, simbolika kose i pokrivene glave bila je mnogo jača nego danas. Ošišana ili obrijana žena često je bila znak sramote, kazne ili ropstva. Kako navodi bogoslov Trembelas, kod Grka su šišane robinje, dok su kod Jevreja time kažnjavane žene osuđene za preljubu. Upravo u tom istorijskom kontekstu apostol Pavle ističe značaj pokrivene glave tokom molitve.
Da li se ovaj običaj odnosi i na današnje devojke?
U svojim poslanicama apostol Pavle govori o ženama uopšte, a ne isključivo o udatim ženama, pa se ova tema odnosi i na devojke. Ipak, savremeni teolozi upozoravaju da se ovo pitanje ne sme tumačiti samo kao forma.
Prema savremenim tumačenjima, suština poruke nije u samoj marami ili komadu tkanine, već u unutrašnjem odnosu prema veri, molitvi i poštovanju crkve. Zbog toga se danas u crkvama mogu videti žene koje nose maramu, ali i one koje to ne čine, bez da to predstavlja kršenje crkvenih pravila.
Lični izbor, a ne strogo pravilo
Danijela Dimitrovska je primerom pokazala kako se običaji mogu poštovati kao lični, duhovni izbor, a ne kao nametnuta obaveza. U savremenom društvu, Pravoslavna crkva često ističe da vera ne treba da bude povod za podele i rasprave, već za razumevanje i međusobno poštovanje.
Kako objašnjavaju teolozi, forma bez suštine nema smisla. Prava pobožnost ogleda se pre svega u odnosu prema drugima, ljubavi i ličnoj odgovornosti pred Bogom, što, složićete se, nema veze sa nošenjem ili nenošenjem marame u crkvi. Ipak, prilikom posete manastirima preporučuje se nošenje marame kako ne bismo poremetili monahe u molitvi i posebnom načinu života koji su odabrali.
Izvor: Telegraf, Izjava teologa Aleksandra Đurđevića
